Cappella Sansevero bezoekersgids — alles wat u moet weten vóór uw bezoek

In één oogopslag

Waar

Via Francesco De Sanctis 19/21, Napels

Openingstijden

09:00 tot 19:00, laatste toegang 18:30, gesloten op dinsdagen

Toegang

Te boeken per half uur, vrijgegeven 60 dagen vooraf

Leeftijden

Volwassene 27+, 18 tot 26, 10 tot 17; kinderen onder de 10 gratis

Wat is de Cappella Sansevero?

De Cappella Sansevero is de grafkapel van de familie di Sangro, prinsen van Sansevero, in het historische centrum van Napels. Ze staat aan de Via Francesco De Sanctis, net buiten de Piazza San Domenico Maggiore, in de oude stad die UNESCO in 1995 tot Werelderfgoed verklaarde.

De eigenlijke naam is Santa Maria della Pietà, en Napolitanen noemen haar ook de Pietatella. Vandaag wordt ze beheerd als een privémuseum, het Museo Cappella Sansevero, dat geen overheidsfinanciering ontvangt en uitsluitend draait op inkomsten uit toegangstickets.

Mensen komen bovenal voor één standbeeld: de Gesluierde Christus van Giuseppe Sanmartino uit 1753. Maar de ruimte herbergt bijna dertig werken die door één opdrachtgever werden gepland, Raimondo di Sangro, zevende prins van Sansevero, waaronder nog twee staaltjes van beeldhouwkunst, Zedigsheid en Ontgoocheling, en, in de ruimte eronder, de vreemde Anatomische Machines.

Van een votiefkapel tot een prinselijke tempel

Het verhaal begint met een legende. Rond 1590 zag een man die in ketenen naar de gevangenis werd geleid een deel van de tuinmuur van de di Sangro's instorten en een afbeelding van de Madonna verschijnen. Kort daarna genas Giovan Francesco di Sangro, hertog van Torremaggiore, van een ernstige ziekte en bouwde uit dankbaarheid een kleine kapel op die plek.

In 1613 liet zijn zoon Alessandro di Sangro, patriarch van Alexandrië, haar uitbreiden tot een familiegraf, zoals het opschrift boven de ingang vermeldt. De omtrek van het gebouw dateert van toen.

Vanaf de jaren 1740 transformeerde Raimondo di Sangro het interieur volledig. Hij behield het enkele schip met vier bogen aan elke zijde en vulde het met nieuwe werken van de beste kunstenaars die hij kon vinden, met materialen die hij soms zelf uitvond. Het opschrift bij de zijdeur is gedateerd 1767.

De Sluier van Christus

Giuseppe Sanmartino voltooide de Gesluierde Christus in 1753, en sindsdien ligt hij in het midden van het schip. De opdracht ging eerst naar Antonio Corradini, die in 1752 stierf met slechts een terracottamodel, nu in het Museo di San Martino.

De opdracht was een levensgrote dode Christus onder een transparante lijkwade, gebeiteld uit hetzelfde blok marmer. Sanmartino maakte de sluier rusteloos in plaats van elegant. Hij zinkt weg in de ogen en de mond, toont een gezwollen ader op het voorhoofd en ligt zo dicht over de handen en voeten dat de nagelwonden erdoorheen zichtbaar zijn. Aan de voeten liggen de doornenkroon, de tang en de nagels.

Eeuwenlang geloofden bezoekers dat de prins een echte doek door alchemie in steen had veranderd. Zijn betalingsopdracht van 16 december 1752, voor een standbeeld bedekt met een sluier van marmer, beslecht de kwestie: dit is beeldhouwwerk, uit één blok.

Bescheidenheid en Ontgoocheling

Twee standbeelden op de pijlers naar het altaar vervolledigen het trio dat reizigers sinds de achttiende eeuw bewonderen. Antonio Corradini's Bescheidenheid, voltooid in 1752, eert de moeder van de prins, die stierf voor hij één jaar was. Een jonge vrouw staat in een sluier die zich aan haar lichaam vastkleeft, een rozenkrans om haar middel, naast een gebroken plaat en een levensboom.

Daartegenover staat Francesco Queirolo's Ontgoocheling, de Disinganno, gebeiteld in 1753 en 1754 voor de vader van de prins. Een man bevrijdt zich uit een groot marmeren net, geholpen door een gevleugelde genius met een vlam op het voorhoofd. Het net is zo fijn dat ambachtslieden weigerden het te polijsten, en Queirolo voltooide het zelf.

Origlia, de biograaf van de prins, noemde Ontgoocheling de laatste en zwaarste beproeving waarnaar de beeldhouwkunst in marmer kan streven.

Het gewelf, het altaar en de vloer

Kijk omhoog naar de Glorie van de Hemel, het fresco van Francesco Maria Russo dat het gewelf vult, geschilderd in 1749. De blauwen, groenen en goudtinten zijn nog steeds intens, en het museum schrijft dit toe aan een formule die door de prins is bedacht. In het midden breekt de duif van de Heilige Geest uit een driehoekige halo.

Aan het einde van het schip is Francesco Celebrano's marmeren Bewening op het hoogaltaar het enige hoogreliëf op een hoogaltaar in welke Napolitaanse kerk dan ook. De blauwe lijst imiteert lapis lazuli met een substantie die in het laboratorium van de prins is gemaakt.

De vloer was ooit een marmeren labyrint met één doorlopende witte lijn. Hij werd verwoest bij een instorting in 1889 en vervangen door gele en blauwe tegels; originele platen overleven voor de tombe van de prins, in de Ondergrondse Kamer en in de sacristie.

De Ondergrondse Kamer en de Anatomische Machines

Een smalle trap bij de tombe van de prins leidt naar de Ondergrondse Kamer, een ovale ruimte die de prins als funerair tempel plande en nooit voltooide. Hij bedoelde dat het Sluierbeeld van Christus hier zou liggen tussen twee eeuwige lampen.

Vandaag herbergt de kamer de twee Anatomische Machines: de rechtopstaande skeletten van een man en een vrouw, elk gehuld in een vrijwel volledig netwerk van slagaders en aders. Ze werden gemaakt door de Palermitaanse arts Giuseppe Salerno. De prins kocht het mannelijke exemplaar in 1756 en gaf opdracht voor het vrouwelijke, en beide stonden aanvankelijk in een vertrek van zijn paleis dat het Appartement van de Feniks heette.

De vaten zijn een reconstructie in materialen waaronder bijenwas en kleurstoffen. Het oude verhaal dat de prins twee bedienden liet doden om ze te maken is een legende die door Benedetto Croce is opgetekend, geen geschiedenis.

Raimondo di Sangro, de prins achter dit alles

Raimondo di Sangro (1710 tot 1771) was soldaat, schrijver, uitgever, uitvinder en de eerste Grootmeester van de Napolitaanse vrijmetselarij. Hij leidde laboratoria onder zijn paleis aan de Piazza San Domenico Maggiore en vond onder veel meer een lichter kanon uit, een haakbus die met buskruit of samengeperste lucht vuurde, en een manier om meerdere kleuren in één persslag te drukken.

Zijn Lettera Apologetica uit 1751 werd op de Index van verboden boeken van de Kerk geplaatst, en zijn terughoudendheid om zijn uitvindingen te verklaren voedde een legende van tovenarij die hem nog altijd achtervolgt.

Hij ontwierp elk werk in de kapel als onderdeel van één plan, en vroeg in zijn testament aan zijn erfgenamen om er niets aan te veranderen. Zijn graf noemt hem een buitengewoon man, begaafd in alles wat hij durfde te ondernemen.

Tickets, leeftijden en wat u mee moet nemen

Elk bezoek wordt geboekt voor een datum en een half uur, en het museum beperkt het aantal bezoekers per dag. Toegangen worden 60 dagen vooraf vrijgegeven, met een klein aantal extra toegangen dat twee dagen voor elke datum wordt vrijgegeven. Drukke dagen raken volledig uitverkocht.

De tarieven volgen de leeftijdsgroepen van het museum: volwassenen van 27 en ouder, leeftijden 18 tot 26, en leeftijden 10 tot 17. Kinderen tot 9 zijn gratis, zonder ondergrens, maar ze hebben toch een plaats op de boeking nodig, dus voegen we ze kosteloos toe. Er is geen familie- of groepstarief.

Bezoekers met het tarief voor 18 tot 26 en 10 tot 17 moeten een foto-ID bij zich dragen waarop hun leeftijd te zien is. Het museum staat geen wijzigingen of terugbetalingen toe zodra een ticket is uitgegeven, en een ticket is alleen geldig op zijn eigen datum.

Openingstijden en toegangstijden

De kapel is dagelijks geopend van 09:00 tot 19:00 en gesloten op dinsdagen. De laatste toegang is om 18:30, 30 minuten voor sluiting. Toegangstijden lopen elke half uur vanaf 09:00.

Het museum publiceert een kalender met uitzonderingen. Voor de rest van 2026 vermeldt die een paar open dinsdagen (3 november, 8 en 29 december), een latere sluitingstijd om 20:30 op 31 oktober tot 2 november, 5 tot 8 december en 26 en 27 december, een vroege sluiting om 14:00 op 24 en 31 december, en sluiting op Eerste Kerstdag.

Uw reservering is geldig tot tien minuten na het tijdstip op het ticket. Daarna is toegang niet gegarandeerd, dus reken extra tijd in voor de smalle steegjes van de oude stad.

Hoe komt u er

De kapel bevindt zich aan Via Francesco De Sanctis 19/21, achter Piazza San Domenico Maggiore. Het is ongeveer een minuut lopen van Via dei Tribunali en twee minuten van Spaccanapoli, de lange rechte straat door de oude stad, met Piazza del Gesù, Santa Chiara en Via San Gregorio Armeno op een paar minuten afstand.

Het gebied is een zone met beperkt verkeer, dus kom te voet. De dichtstbijzijnde metrostations zijn Università of Dante op lijn 1 en Cavour op lijn 2. Bussen 151, 154, R2 en 202, tram 41 en de Alibus-luchthavenbus stoppen allemaal binnen vijf tot tien minuten lopen.

Met een ticket gaat u rechtstreeks naar de deur van de kapel. Het ticketkantoor is tijdelijk verhuisd naar Via Raimondo di Sangro 12, een paar stappen verderop, en daar bevinden zich ook de bezoekerstoiletten.

Huisregels en toegankelijkheid

Fotografie, video en telefoongebruik zijn nergens in het museum toegestaan. Ook het aanraken van de werken, eten en drinken, of dieren, met uitzondering van blindengeleidehonden, zijn niet toegestaan. De regels zijn er voor de kunst en voor de rust van een kleine ruimte.

Rolstoelgebruikers en bezoekers met beperkte mobiliteit kunnen het volledige schip zien, inclusief de Veiled Christ, en de sacristie. De Underground Chamber is bereikbaar via een smalle negentiende-eeuwse wenteltrap en is niet toegankelijk.

Voor blinde en slechtziende bezoekers biedt het museum een beschrijvende audiotour van 25 minuten gratis aan. De reguliere audiogids, te huur in het museum, duurt ongeveer 25 minuten in het Italiaans, Engels, Spaans, Frans of Duits, met een kindertour voor 6 tot 12 jaar. Het museum verzorgt zelf geen rondleidingen.

Veelgestelde vragen